Toepassing van Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting

Een Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting (DTA) is een bilateraal internationaal verdrag tussen twee staten, waarbij zij bepalen op welke wijze de inkomsten die de onderdanen van het eerste land in dat land verwerven, worden onderworpen aan het belastingstelsel van het tweede ondertekenende land en vice versa, d.w.z. op welke wijze de inkomsten die de onderdanen van het tweede land in dat land verwerven, worden onderworpen aan belasting in het belastingstelsel van het eerste ondertekenende land.

 

Niet alle landen hebben DTA’s ondertekend (hoewel de meeste dat wel hebben gedaan), hetgeen een aanzienlijk nadeel kan opleveren voor belastingplichtigen die in het ene land wonen en inkomsten verwerven uit een ander land waarmee geen DTA is ondertekend, aangezien in dergelijke gevallen de inkomsten in beide landen aan belasting kunnen worden onderworpen.

 

Uitgaande van de veronderstelling dat een fiscaal inwoner van een bepaald land in zijn aangifte voor de personenbelasting alle inkomsten moet opgeven die hij in de loop van het jaar heeft ontvangen, met inbegrip van inkomsten uit andere landen waarvoor hij eventueel in het buitenland belasting heeft moeten betalen, is de Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting het rechtsinstrument dat de mechanismen regelt om te voorkomen dat dezelfde bron van inkomsten tweemaal wordt belast.

 

Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting

 

In elke overeenkomst ter voorkoming van dubbele belasting kunnen we onderscheid maken:

  1. Een definitie van het begrip “fiscaal inwoner van een land”
  2. Een verklaring van de inkomsten die onder de overeenkomst zullen vallen.
  3. Een specificatie van het land waar deze inkomsten moeten worden belast. In de Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting’s bestaat de mogelijkheid dat dezelfde inkomsten in beide landen aan belasting worden onderworpen.
  4. Een mechanisme om dubbele belastingheffing te corrigeren, zodat dezelfde bron van inkomsten niet in beide landen wordt belast (methode voor de toepassing van dubbele belastingheffing).

 

Wij moeten uitgaan van het feit dat een “Spaanse” belastingplichtige in zijn aangifte in de personenbelasting alle inkomsten moet opgeven die hij wereldwijd heeft verkregen, ongeacht of hij in het buitenland belasting heeft betaald of niet, en dat niet alle dubbelbelastingverdragen hetzelfde zijn.

 

In het algemeen en afhankelijk van de configuratie van de Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting , kan dubbele belasting op twee manieren worden gecorrigeerd:

  1. De buitenlandse bron van inkomsten als inkomsten aangeven in de aangifte in de personenbelasting en zodra de verschuldigde belasting is berekend, de in het buitenland betaalde belasting aftrekken.
  2. De bron van buitenlands inkomen als inkomen opgeven in de aangifte in de personenbelasting (ter informatie), maar uiteindelijk geen belasting over dat inkomen betalen omdat het als “vrijgesteld” inkomen wordt beschouwd, hoewel het voor andere doeleinden meetelt.

 

Op grond van onze beroepservaring hebben wij kunnen vaststellen dat de mogelijkheid bestaat dat een inkomen in geen van de twee landen (woonland van de belastingplichtige en land van herkomst van het inkomen) belasting betaalt, wanneer het toepasselijke mechanisme ter voorkoming van dubbele belasting bestaat in de vrijstelling van aangifte van een inkomen, een omstandigheid die wij aan de hand van het volgende voorbeeld zullen toelichten:

 

Artikel 25, lid 3, van een overeenkomst inzake dubbele belastingheffing die Spanje heeft gesloten met een land van de Europese Unie dat wij “land x” zullen noemen, luidt als volgt:

 

Wanneer een inwoner van Spanje inkomsten verkrijgt of vermogensbestanddelen bezit die overeenkomstig de bepalingen van deze Overeenkomst in land x aan belasting kunnen worden onderworpen, stelt Spanje, behoudens het bepaalde in nummer 4, die inkomsten of vermogensbestanddelen vrij van belasting, maar mag Spanje voor de berekening van de belasting die overeenkomt met de overige inkomsten of vermogensbestanddelen van die inwoner, hetzelfde belastingtarief toepassen als zou gelden indien de vorengenoemde inkomsten of vermogensbestanddelen niet waren vrijgesteld.

 

In het genoemde “land x” bepaalt de belastingwetgeving dat zowel ingezetenen van dat land als niet-ingezetenen geen belasting betalen over de meerwaarden uit de verkoop van onroerend goed, ook al gaat het om een soort inkomen dat in dat land aan belasting onderworpen had kunnen zijn, zoals in de meeste Europese landen het geval is.

 

Dit betekent dat indien een fiscaal inwoner van Spanje een in dat land gelegen onroerend goed x verkoopt en daarbij een vermogenswinst verkrijgt, die winst in dat land niet zal worden belast omdat de binnenlandse belastingwetgeving van dat land daarin voorziet, en hij evenmin belasting in Spanje zal betalen overeenkomstig de bepalingen van artikel 25, lid 3, van de Overeenkomst ter voorkoming van dubbele belasting. (Bindend Belastingoverleg)

 

Van Netlex adviseurs in Marbella, is onze aanbeveling, wanneer u een Verdragen ter Voorkoming van Dubbele Belasting toepast, om zorgvuldig het artikel te analyseren dat verwijst naar de methode om dubbele belasting te voorkomen en in geval van twijfel naar een belastingadviseur te gaan die deskundig is op dit gebied en uw twijfels kan ophelderen.

This post is also available in: Spaans Engels

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *